Tan bello vivir cuando vivías

Neredeyse altmış yıllık evliliğin ardından eşi Elvia Solís Badilla'yı hayata veda ettiğinde, kadın ilk kez yalnızlık duvarıyla yüzleşir. Uzun yıllar boyunca paylaştığı ev, şimdi sessizliğiyle onu boğan bir anma alanına dönüşmüştür. Yasın ağırlığı altında ezilirken, günün en kırılgan saatlerinde kendine sığınak bulur: şafak. Gökyüzünün aydınlandığı o erken dakikalarda, kaybın içinden doğan duygular kelimelere, kelimeler şiirlere dönüşür. Jossiel Montero'nun yönettiği bu belgesel, yaşlılığın ve kaybın sessiz ama dirençli bir biçimde yeniden öğrenilmesini, yaratıcılığın iyileştirici gücünü ve hayata "yaşarken ne kadar güzeldi" diyebilmek için tutunulan ince bir umudu gözlem sabrıyla kaydeder.