Thính Giác

Ninh, annesiyle birlikte yaşayan ve annesinin eski eşiyle, yani babasıyla bir türlü yeniden iletişim kuramamasının gölgesinde büyüyen genç bir çocuktur. Ailesi ayrı yaşadığından evde sessizlik hüküm sürer; konuşulmayan sözler, söylenemeyen özlemler ilişkilerin üzerine sessiz bir ağırlık gibi çöker. Ninh'in mekanik olarak çalıştığı iş, kamusal alanlara ve evlere ses ölçüm cihazları kurmaktır; bu iş ona sessizliğin insanlar arasındaki kopuklukları nasıl ele verdiğini her gün yeniden gösterir. Gürültüyle çevrili ama yürekten geçenleri duyulmayan bir dünyada, çocuğun en büyük korkusu sevdiği kişilerle bağını yitirmektir. Anne babasını yeniden buluşturma umuduyla atılan küçük adımlar, Ninh'i hayatın öngörülemez ritmiyle yüzleşmeye iter. Bao Le'nin yönettiği bu dram, sessizliğin dilini ve aile bağlarının kırılganlığını duygusal bir incelikle anlatıyor.